In het vorige deel beschrijf ik de grens langs de Maas. In dit deel volg ik het laatste stuk van de grens tussen Nederlands en Belgisch Limburg, tot het "drielandenpunt" met Noord-Brabant.

Op 27 augustus 2023 rijd ik samen met Suzanne naar Thorn. Dit stukje grens lijkt me bij uitstek geschikt om samen te bewandelen. De zuidelijkste grenspaal die we bereiken is de Belgische 125. Iemand heeft dat er bij geschreven, om twijfel te voorkomen? Voor nu fotografeer ik de Nederlandse paal 125 ook vanaf deze zijde van de Maas. Dat valt nog helemaal niet mee. Iets noordelijker staan de laatste palen aan de Maas. Vanaf hier is het lange stuk Maas voorbij. De Nederlandse paal is hier makkelijker te spotten vanaf de Belgische zijde. Grenspaal 127 en 128 staan vlakbij elkaar. Bij grenspaal 128 treffen we de oude Maasdijk. Het betonnen dijkpaaltje(?) zou daar nog aan herinneren. Bij grenspaal 129 kruiste een weggetje ooit de grens, voor de grindgroeves aan beide zijden van de grens aangelegd werden. Die zijn nog helemaal niet zo oud, het landschap is hier de laatste 50 jaar ingrijpend veranderd. Grenspaal 130 staat wat verscholen tegen het dijkje aan, dat is aangelegd rond de voormalige Belgische groeve. Ook bij grenspaal 131 kruiste een weg de grens, voor de aanleg van de groeves. Tussensteen 131-A is al lang weg, of begraven. We naderen onze parkeerplaats weer, maar grenspaal 132 lokt mij nog even de wildernis in. Terwijl Suzanne terug naar de parkeerplaats loopt struin ik naar de leukste paal voor vandaag. Iets verderop kom ik een in onbruik geraakt poortje tegen, dat wel handig is om aan de andere kant van het hek te komen. Waar het bos op een grasvlakte uitkomt staat tussensteen 132-A, die gebroken is. Ik twijfel even hoe verder te lopen, maar in westelijke richting kom ik niet verder dan de Witbeek en in oostelijke richting trekt het huis dat daar staat me niet zo. Dus keer ik weer terug het bos in en loop terug naar onze parkeerplaats vlakbij de grens. Vanaf de andere kant van Thorn lopen we naar grenspaal 133, die goed bereikbaar is over een niet-afgeloten stuk grasland.
Bijna direct aan de overkant staat een niet-vermelde tussensteen, die momenteel scheef aan de oeverrand staat. Door de begroeiing is die moeilijk te fotograferen vanaf deze zijde. Grenspaal 134 staat aan het weggetje van Thorn naar Kessenich. Tussensteen 134-A staat vlakbij de Algemene Begraafplaats, waar je overigens uitstekend gratis lijkt te kunnen parkeren, in tegenstelling tot andere (toeristische) parkeerplaatsen rond Thorn.

---

Op vrijdag 13 februari 2026 is het weer tijd voor een ouderwets dagje grenspalen bezoeken.
Ik begin in Ittervoort, bij grenspaal 135. Die staat op privéterrein en is niet legaal toegankelijk. Bovendien is er iemand aan het werk op het terrein, dus probeer ik er niet binnen te komen.
Wél (bijna) bereikbaar is tussensteen 135-A, een goede 100 meter verderop naar het noordwesten, waar de grens de Itterbeek verlaat.

---

Als we op 27 augustus 2023 vanuit Thorn met de auto terugrijden via Kessenich stoppen we ook nog even bij grenspaal 136. Het is rustig op de weg, dus we kunnen wel even een snelle tussenstop maken voor een foto met een mooie lucht op de achtergrond. Grensstenen 135-B en 136-A staan hier ook vlakbij, maar die heb ik nog niet bezocht. Steen 135-B zou ook op een bijzonder lastige plek tussen bramenstruiken staan.

---

Terug op 13 februari 2026 heb ik met een omtrekkende beweging grenspaal 137 bereikt, tegen de kern van Neeritter aan. Hij lijkt op een ogenschijnlijk willekeurige plek tussen de akkers te staan. Iets verderop is grenssteen 137-A te vinden, op de plek waar de grens opnieuw bij de Itterbeek uitkomt, goed te zien vanaf het kerkhof van Neeritter. Grenspaal 138 bevindt zich aan een weggetje, nabij kasteel Borgitter. Een verwarrende combinatie tussen verbodsbord en wandelroutepijl maakt dat ik het kasteel niet van dichterbij bezoek en derhalve drie tussenstenen ook niet bezoek. De derde daarvan is overigens verdwenen.
Niet verdwenen zijn de tussenstenen 138-D (aan de Lakerweg, met de opmerkelijke inscripte "BIS"), 138-E (tussen de velden aan de Itterbeek) en 138-F (waar een onverhard weggetje de Itterbeek kruist). Ik vervolg mijn weg naar grenspaal 139, die aan de Belgische kant van de Itterbeek blijkt te staan. Daar had ik hem niet verwacht.
Voor nu te ver omlopen, bovendien staat hij behoorlijk tussen de bramen. Zelfs in februari lijkt het moeilijk door te komen te zijn.
Hier verlaat de grens de Itterbeek wederom.
Er was ook een steen 139-A, maar die is al lang weg.
Grenspaal 140 staat op een viersprong.
Verderop zijn er nog drie tussenstenen: de eerste op de plaats waar de grens van wegzijde verspringt, de tweede bij een zijweg (helaas geraakt door een voertuig) en de derde vlak daarbij tegen een muur aan. Grenspaal 141 staat weer middenin een weide, maar is goed bereikbaar.
De grens gaat nu behoorlijk slingeren en volgt aannemelijk oude perceelgrenzen, die nu in het landschap nauwelijks meer zichtbaar zijn.
De tussensteen 141-A staat aan het einde van zo'n slinger, terug aan een weggetje. Grenspaal 142 staat weer op een splitsing van wegen, temidden van het slingerend geheel. Twee tussenstenen (de laatste in een akker) markeren het grensverloop. Bij grenspaal 143 liggen de perceelgrenzen achter ons, vanaf hier vormt de Bekerstraat de grens tot aan grenspaal 144. Maar het gekronkel is nog niet voorbij, want vanaf grenspaal 144 volgt de grens waterloop De Lossing, in oostelijke richting.
Hier zien we een klassiek voorbeeld van een plek waar de grens nog meandert, maar de waterloop niet meer.
Vanaf grenspaal 145 gaat het dan weer in westelijke richting terug, zodat een 500 meter lange punt Belgische grond overblijft. Bij grenspaal 146 zien we een klassiek voorbeeld van een reconstructie van de dodendraad, zoals die op veel plekken aan de grens te vinden was tijdens de Eerste Wereldoorlog. Als de reconstructie correct is sneed de dodendraad hier de "punt" via grenspaal 145 af, wat op zich wel logisch is. Vanaf grenspaal 147 volgt de grens weer een waterloopje, de Kleine Renne. De grenspaal staat op een groot fundament, vrijwel in de waterloop, maar net aan de Nederlandse kant. Grenspaal 148 staat aan de Belgische zijde van de Kleine Renne. Het is een mooi plekje, naast zo'n grote oude boom. Bij grenspaal 149 verlaat de grens de Kleine Renne dan weer, vanaf hier wordt een landweg in noordwestelijke richting gevolgd.
Waar de landweg knikt staat tussensteen 149-A, die er niet zo florissant bij ligt. Ogenschijnlijk is dat overigens geen origineel exemplaar. Grenspaal 150 staat net achter een hek. Verderop zijn weer twee tussenstenen, waarvan de tweede maar net boven de grond uitkomt. Ook grenspaal 151 staat weer achter een hek, maar hier kun je hem bijna aanraken.
Bij de twee volgende kruisende weggetjes staan nog twee tussenstenen. De laatste grenspaal voor vandaag is nummer 152, aan de Stalstraat, waar nu weer een punt Nederland in België steekt.
Voor ik naar Stamproy loop om de bus weer naar huis te nemen onderneem ik nog een kleine missie naar tussensteen 152-A, maar kan die niet vinden.

---

Op 27 oktober 2024 rijd ik met Jan vanuit Maastricht terug naar Weert. We stoppen nog even aan de grens voor een aantal grenspalen, te beginnen met grenspaal 153. Omdat Jan wél een purist is maken we een omtrekkende beweging om aan de juiste kant van de sloot uit te komen. Tussensteen 153-A staat gewoon aan het pad. Die is ooit gerepareerd, zo te zien. Grenspaal 154 staat aan de provinciale weg van Weert naar Kinrooi. Hij zou ooit aangereden zijn, later een paar meter verplaatst en toen de toevoeging "bis" hebben gekregen.
Verderop aan de weg staat een tussensteen. Daarna zouden er vijf kadasterpaaltjes staan, maar die ga ik niet bezoeken. De twee tussenstenen aan de Helmuskesstraat liggen wel op onze wandelroute, die we op zich ook wel met de auto hadden kunnen doen. Als laatste bezoeken we vandaag grenspaal 155. Die staat aan een zandweggetje, met het nummer van het pad af, zoals de bedoeling is. De fanatieke nummerfotograaf moet daardoor echter wel wat toeren uithalen om het nummer op de foto te krijgen.

---

156 t/m 163 volgt

---

Op 11 maart 2023 passerden we me de auto de grens bij grenspaal 164. Een kans die ik alvast aangrijp om deze paal te fotograferen. Steen 164-A is vrijwel zeker verdwenen, die moet aan de overkant van de weg gestaan hebben, waar Suzanne met de auto staat dus ongeveer.

---

Op 4 juni 2023 fietste ik vanaf de Achelse Kluis tegen de richting in terug t/m steen 164-B. Voor het laatste stukje parkeerde ik mijn fiets bij steen 164-D. Ik had gelezen dat 164-C vanaf deze kant makkelijk bereikbaar zou zijn, maar misschien klopte dat niet helemaal, of in ieder geval niet in dit seizoen. Het is een aardig stuk struinen tot ik de stenen 164-B en C tegen kom. Vanaf de oostzijde is het makkelijker, maar daar mag je er officieel niet in volgens een bordje. Vanaf de westzijde waarschijnlijk dus ook niet, maar daar staat geen bordje :-) De volgende palen staan aan een rustig weggetje, onderweg naar de Zuid-Willemsvaart. Tussen paal 167 en 168 kruist de grens met de Zuid-Willemsvaart, na dat eerder al tussen de palen 104 en 105 gedaan te hebben. Hier ligt echter geen brug, dus moet ik een behoorlijk eind omfietsen. Hulpsteen 168-A zoek ik niet meer, nadat ik er op vriendelijke toon op gewezen werd dat ik mij op verboden terrein bevond. Ook hier stond aan de westzijde echter geen bordje. Steen 168-B vind ik ook niet, maar ik had ook geen exact coördinaat. Dan is het lastig in een gebied als dit. Ik passeer ook nog het drieprovinciepunt Noord-Brabant - Limburg - Limburg, maar daar is geen enkele markering (meer?) te vinden In het volgende deel volg ik de grens tussen Noord-Brabant en België verder.