Op 7 november 2020 begin ik samen met Jules op station Bunde aan onze missie.
Eerst lopen we naar de plek waar de Geul in de Maas uitmondt. Het gebied tussen Maas en Julianakanaal lijkt nog niet zo lang geleden heringericht.
De Geul kunnen we helemaal volgen tot aan de plek waar deze onder het kanaal door gaat.
We moeten even om het kanaal heen lopen, maar kunnen aan de overkant weer verder langs de Geul over een leuk paadje. Meerssen naderend verliezen we de Geul even uit het oog, maar ter hoogte van SV Meerssen loopt er weer een pad langs de rivier. Na het station maken we een uitstapje door het Proosdijpark. Nu volgen we even het spoor; de Geul stroomt aan de andere zijde, maar na camping Geul en Bos lopen we samen met de Geul onder de A79 door.
Nu lopen we naar Geulhem en naar "Chateau St. Gerlach". Over de zuidelijke Geuloever lopen we naar Valkenburg, waar we een overnachting in een hotel hebben geboekt.
Op 8 november 2020 lopen we verder langs de Geul. We maken al snel een uitstapje naar de kluis op de Schaelsberg. Het pad direct langs de Geul kennen we al, van de jaarlijkse Geuldalwandeling. Om die reden lopen we ook van Schin op Geul naar Wijlre aan de oostelijke zijde. Westelijk loop je eigenlijk mooier, door de weilanden over het Kerkpad.
In Wijlre lopen we wel over het mooie pad langs de molen en de Brand brouwerij. Vervolgens lopen we door Kapolder naar de oostrand van Gulpen. Over een ander voor ons bekend voetpad lopen we verder. Vanaf de Selzerbeek kunnen we de Geul weer direct volgen, nu aan de oostkant.
In Mechelen verlaten we de Geul even. Achter de oude brouwerij halen we vlaai en koffie, die we ons wat verderop op een bankje laten smaken.
Vanaf hier kunnen we de Geul steeds heel mooi volgen tot aan de Belgische grens. Vanaf daar lopen we weer terug naar Epen, ondertussen nog tevergeefs op de uitkijk naar het zinkviooltje.
De tweedaagse wandeling langs de Geul beviel ons goed en daarom zijn we snel weer terug. Op 13 december 2020 starten we, na een overnachting nabij Epen, aan het laatste deel van onze Geuldalwandeling.
Het gaat weer langs het zinkviooltje richting de grens en nu België in richting Plombières.
Daar vinden we een indrukwekkend stukje ondergronds gekanaliseerde Geul.
Dit is het gebied waar in het verleden zink gewonnen is en daarvan zijn nog diverse sporen te vinden.
Letterlijk, want hier lopen onder meer voormalige spoortracés.
Maar ook een nog in gebruik zijnd spoortraject: De montzenroute, die hier het geuldal kruist.
De Geul raakt Kelmis, waar ik later nog eens enthousiast over zal raken.
We lopen verder langs de Casinoweiher, richting Hergenrath en Hauset, waar we het brongebied van de Geul bereiken.
De bron van de Geul menen we uiteindelijk zo'n 500 meter van de Duitse grens af te vinden.
Een vijvertje dat ooit betere tijden gekend moet hebben.
We lopen nog verder naar Aachen Hbf, waar vandaan we na een lange wandeling van zo'n 33 kilometer de trein weer naar huis zullen nemen.
Op 10 november 2024 zjn we terug in het gebied om nog eens nader onderzoek naar de Geulbronnen te doen.
Van de vier aanwezige bronnen op de kaart zijn er maar twee overtuigend: de eerder bezochtte vijver, en de Göhlquelle op de Johannisberg daar vlakbij.
