De Belgisch-Luxemburgse grens is net als de Nederlands-Belgische grens in 1843 voorzien van grenspalen, die qua uiterlijk op de Nederlands-Belgische palen lijken.
Het drielandenpunt België - Luxemburg - Frankrijk nabij Rodange bezocht ik in 2013 al. Op 30 april 2023 ben ik terug voor een hernieuwd bezoek, Wat verderop aan La Chiers staat grenspaal 2. Hier knikt de grens een industriegebied op, waar de grenspalen niet bereikbaar of weg zijn. Grenspaal 10 heeft hier gestaan, waar nu een parkeerplaats is. Op het terrein is een plaquette te vinden, kom ik later te weten.
Grenspaal 11 staat achter een hek. Dit is weer op 30 april 2023 De grenspalen 12, 13, 14, 15 en 16 staan niet meer op hun originele plaats, maar op een gemeentewerf in Capellen; net als de grenspalen 3 en 5.

Grenspaal 17 staat in het Lëtzeburg City Museum.

---

Op 25 oktober 2025 ben ik weer in de regio voor een rijtje grenspalen.
Grenspaal 18 is de eerste die weer aanwezig is. Hij staat aan de achterzijde van een industrieterrein. Ik loop er helemaal omheen. Het is niet een heel gemakkelijk begaanbaar terrein en ik kom er niet helemaal zonder kleerscheuren vanaf. Het laatste stukje moet ik over een aarden wal heen, die door het hier aanwezige bedrijf opgeworpen lijkt te zijn. De paal staat hier behoorlijk in de verdrukking. Grenspalen 19 en 20 staan aan de N88/N5B. De grens kruist hier de provinciale weg met een zigzag, even is de weg zelf de grens. Over een ietwat begroeid, maar breed graspad, dat hier ook de grens vormt, kom je uit bij grenspaal 21. Hier buigt de grens naar rechts, van het pad af. Grenspaal 22 staat een stukje van het pad af, maar is goed te bereiken door een bosje heen. Grenspaal 23 staat maar iets verderop, maar is moeilijk te bereiken vanaf deze kant. Ik moet heel wat dichte begroeiing en boomstammen trotseren, en dan staat de paal ook nog eens diep in een greppel. Maar ik slaag. Grenspaal 24 staat een hoekje verder dan ik hem verwacht had. Ik vraag me af wie de grenspalen hier zo toegetakeld heeft met verf, ogenschijnlijk. Grenspaal 25 is de reden voor onze wandeling op 25 oktober 2025. We vieren vandaag dat geocaching dit jaar 25 jaar bestaat, en hadden de opdracht op de foto te gaan met het getal 25. Ik koos daarvoor deze grenspaal uit en Ruud ging graag mee. We liepen ook langs de grenspalen 26 en 27 af. Ook die staan beide langs een pad. Ondanks het miezerige weer bevalt het bos prima. Het is een fijne herfstwandeling.

---

Op zaterdag 17 mei ben ik uitgenodigd voor een wandeling over de Belgisch-Luxemburgse grens, van grenspaal 28 naar grenspaal 59, die later die dag onthuld zal worden. Een dubbeldeksbus brengt ons over een smal weggetje naar de start van onze wandeling. Na een korte uitleg in het Luxemburgs, wat we best kunnen volgen, lopen we naar de eerste grenspaal van vandaag. Jos Goergen, die naast Luxemburgs en Frans ook uitstekend Nederlands blijkt te spreken, geeft af en toe wat achtergrondinformatie. Bijvoorbeeld over het wapen van Luxemburg, dat op alle grenspalen een witte streep meer heeft dan normaal eigenlijk het geval is. Grenspaal 34 staat vlakbij paal 33 en is de eerste die niet aan een pad staat. We zijn met een flinke groep onderweg, we tellen 49 man in totaal. In een lange rij lopen we door het hoge gras naar grenspaal 34. Tot en met grenspaal 38 lopen we door dit prettige bos. Soms is het wat struinen, maar over het algemeen liggen er mooie paden. Grenspaal 39, 40 en 41 staan in de weilanden. Onze wandeling loopt hier niet direct langs. Jan rent even naar 39 en 40 toe, ik ben ook tevreden met foto's van een afstandje. Grenspaal 41 kun je mooi zien staan vanaf grenspaal 42. Die laatste staat aan de weg en is niet al te beste staat. Iets voorbij grenspaal 42 gaan we wél het weiland in, naar grenspaal 43. Die staat mooi aan een diepliggend waterloopje, dat vanaf hier de grens vormt. Wij lopen door de akkers verder naar grenspaal 44, die weer aan een weggetje staat. Of liever gezegd naast een weggetje, midden in een sloot. Een bijzondere plaats voor een grenspaal. Vanaf de weg valt hij zo nauwelijks op. Vanaf hier volgt de grens het midden van het weggetje verder. Voor ons zijn hier appels en water voorzien, we pauzeren even, iets over de helft van de wandeling. Grenspaal 45 staat op de plek waar het rustige landweggetje uitkomt op een drukkere weg. Deze is ook aardig beschadigd. Grenspaal 46 staat een weg verder, aan de Rue des Quatre-vents. Ook grenspaal 47 staat aan deze weg, maar dan goed verstopt in het groen Nu loopt de grens door de velden verder naar grenspaal 48. Die staat in een weide, waar de nieuwsgierige koeien zich pas melden als wij het weiland weer uit zijn. Het is wel een leuk plekje. Grenspaal 49 staat weer in het veld dat wij toch al aan het doorkruisen waren. Grenspaal 50 staat aan de volgende weg, maar dan een stukje hoger We duiken het volgende veld in en passeren grenspaal 51. De groep heeft er inmiddels aardig de pas in en negeert grenspaal 51, die ook weer wat hoger staat en die ik even vrij moet maken van brandnetels en zulks om het nummer zichtbaar te krijgen. De grens maakt hier een opvallend hoekje Het gaat weer dwars door de velden verder en via een boerenerf bereiken we weer een weggetje. Dat volgen we weer naar links en dan komen we uit bij grenspaal 52 Het volgende veld in voor grenspaal 53 aan de Eisch, die vanaf hier min of meer de grens vormt. Een gunstig gelegen bruggetje brengt ons naar de overzijde, waar even verderop grenspaal 54 staat. De grenspalen 55, 56 en 57 staan vlak bij elkaar en worden ook wel de drie broers genoemd, volgens Jos.
De grens volgt hier even niet de Eisch en maakt hier wat vreemde hoeken. Zelfs tussen de drie palen loopt de grens niet recht. Grenspaal 58 markeert het laatste stuk van dit gedeelte, waar de grens even niet het water volgde. Hier eindigt onze wandeling ook min of meer, nu is het wachten tot grenspaal 59 onthuld wordt. Het is prima toeven hier in het gras, met een lekker zonnetje. Het is even wachten tot de "officials" arriveren.
Na wat toespraken lopen zij om naar de andere kant van het water en dan wordt de herplaatste grenspaal 59 onthuld.
Na de onthulling lopen we naar het voormalig station van Grass, waar een barbecue op ons staat te wachten.
Na de barbecue hadden we rechtstreeks naar de weg en onze auto kunnen lopen, maar Jan en ik hebben de smaak te pakken. We schieten weer een weiland in ter hoogte van grenspaal 61.
Daarna kruisen we een slootje en lopen terug naar grenspaal 60. Grenspaal 62 staat in het weiland ter hoogte van de plek waar wij het fietspad verlieten. Dit weiland ligt dicht tegen een boerderij aan en er staan runderen in. Jan kijkt wat mistroostig naar de grenspaal, die hij graag aangeraakt had. We vervolgen onze weg buiten de runderafrastering om via de tussenstenen 62-A en 62-B, de eersten van hun soort in lange tijd aan deze grens. Via een volgende weilandrand bereiken we grenspaal 63 Na grenspaal 63 zouden weer twee stenen aanwezig moeten zijn, maar daar is geen spoor meer van terug te vinden. Onderweg naar grenspaal 64 moeten we een relatief brede waterloop oversteken, hetgeen via een oude Hochsitz gaat. Heel stabiel is de constructie niet meer. Na grenspaal 64 staan er maarliefst vier tussenstenen langs de rand van het weiland, onderweg naar grenspaal 65.
Deze zijn wel nog allemaal aanwezig. We eindigen onze wandeling voor vandaag nu dan wel, bij grenspaal 66.
Op 13 augustus 2023 kon ik deze onderweg vanuit de auto ook alvast op de foto zetten.

---

De volgende vier grenspalen staan niet meer op hun originele locatie.
Grenspaal 67 staat opgeslagen en wordt mogelijk nog eens teruggeplaatst.

Grenspaal 69 staat in het Musée National des Douanes in Luxemburg-stad. Daar moet ik nog eens naar toe
Grenspaal 70 is spoorloos verdwenen.

Het volgende deel zal de grens verder beschrijven vanaf grenspaal 71.