In het vorige gedeelte zal ik het eerste gedeelte van de grens rond de Vennbahn beschrijven. In dit gedeelte volgt het tweede deel rond de Vennbahn.

---

Op 23 november 2024 stap ik samen met collega's Tom en Pim de bus uit nabij de enclave Rückschlag.
Zij wilden graag een keer mee grenspalen gaan zoeken en dit leek me daar een leuk voor mij onontgonnen gebied voor.
We staan versteld van de hoeveelheid sneeuw die er ligt, een centimeter of 20, dat hadden we niet verwacht.
Op de hoek van de grens in de berm staat onze eerste grenssteen, die we in eerste instantie voorbij lopen. Daarna spotten we hem toch en maken we hem sneeuwvrij. Pim baant zich een weg door de sneeuw. Rückschlag is de kleinste Duitse enclave. Het is een rechthoekig gebiedje van 1,5 hectare groot. Er staat één huis op, de rest van het terrein lijkt daarbij te horen en is ogenschijnlijk privé. Op elk van de vier hoekpunten staat een grenssteen; wij bezoeken alleen de twee stenen die openbaar toegankelijk zijn en aan de straat staan.
De Vennbahn ligt nog enkele tientallen meters oostelijker. We zoeken een tijdje naar steen 755, ik vermoed uiteindelijk dat die ook op privéterrein staat, op basis van andermans foto's die ik gezien heb.
Wij lopen door naar steen 754, die bij de volgende zijweg staat. De volgende steen, 753, staat aan een watertje. Met de sneeuw ziet het er erg mooi uit. Grenssteen 752 is verdwenen. De weg is hier deel van Duitsland volgens mijn kaart, maar het is mij niet duidelijk of die situatie nog steeds bestaat. We lopen over de Vennbahn verder naar een stenenduo. De gens liep tot hier gelijk met de spoorbaan, maar buigt hier naar het westen toe. De spoorbaan (fietspad) blijft uiteraard België. Dit is dus het begin van de volgende enclave, Mützenich. In deze enclave staat ook ons hotel voor vanavond, waar we via een stukje Vennbahn heen lopen. Vanuit hier naar het zuiden kom je aan de spoorbaan als eerstvolgende stenen 675 O / 674 P tegen.

---

Op 24 november 2024 worden we wakker in Mützenich. We hebben besloten dat we vandaag ook wat van het hier aanwezige natuurgebied willen zien, dus de grens is even niet ons hoofddoel.
Wel komen we de stenen 718, 719 en 720 tegen tijdens onze wandeling naar het veengebied toe. Ook vinden we een steen die de hoogte aan lijkt te duiden (597 meter boven zeeniveau).
Het veengebied is door de sneeuw moeilijk toegankelijk en ons pad stad deels onder water, maar daar laten wij ons niet door tegenhouden.

---

Na het mooie stuk door het veengebied steken we de N67 (Eupener Straße) over en lopen dan weer naar de grens toe. Bij steen 709 pakken we de draad weer op. Het volgende stuk behoeft weinig toelichting, de stenen zijn gemakkelijk te vinden, ondanks de sneeuw. Het pad dat de grens volgt is niet overal even makkelijk begaanbaar door sneeuw en dooi. Het is vandaag namelijk zo'n 14 graden, hoewel er nog een dikke laag sneeuw ligt. Tussen de stenen 702 en 701 in komen we een andere steen tegen, die voorzien is van de nummers 476 en 475 en tweemaal de letter D. Dit leek mij in eerste instantie ook een hoogteaanduiding, maar dat kan eigenlijk niet, want we zitten hier nog een stukje hoger. Zeker de verschillende getallen doen toch eerder denken aan een grensmarkering, maar waarvan is me niet duidelijk. Bij steen 697 maakt de grens een opvallend rechte hoek. Wij volgen die ook. Bij steen 694 knikt de grens vervolgens van de paden af. Omwille van de tijd en begaanbaarheid besluiten wij de grens nu te verlaten, we lopen over pad en weg naar de Reichensteiner Viadukt

---

Wie de Vennbahn volgt vanuit het noorden komt vanaf grenssteen 750/751 enkele honderden meters verderop de laatste grensstenen uit de reeks 675/674 tegen. Dat is precies wat wij op 23 november 2024 doen.
Aan de westzijde van de spoorbaan staan de stenen 675 t/m 675 O, aan de oostzijde de stenen 674 A t/m 674 P. De letters achter de stenen lopen dus net niet gelijk aan elkaar, maar zijn steeds net één van elkaar versprongen.
Wij kwamen vanaf de stenen 750/751 hier aan bij de locatie van de stenen 675 O / 674 P. Hoewel er een steen aanwezig is aan de oostzijde lijkt dat niet grenssteen 674 P te zijn. Die zou gelijk aan de bodem moeten liggen, maar is onvindbaar in de sneeuw. Steen 675 O aan de westzijde zou verdwenen zijn. We lopen verder naar het volgende stenenpaar aan de Vennbahn. Hiervan is alleen de westelijke steen met nummer 675 N aanwezig. Steen 674 O is verdwenen. Het volgende paar zijn de stenen 675 M en 674 N. Deze zijn beide aanwezig, maar die tweede liet zich wel wat moeilijker vinden. Wie het pad in oostelijke richting volgt komt bij een aardig watervalletje uit. Het volgende paar was ook lastig in de sneeuw. Vooral in 675 L had ik een hard hoofd, maar Tom bleek meer volhardend dan ikzelf en baande zich succesvol een weg door sneeuw en bramen. De tegensteen 674 M staat aan het einde van een haagje. We bereiken het station van Monschau waar aan de westzijde steen 675 K hoog op het talud staat. Pim klimt met me mee naar boven. De grens heeft hier een vreemd verloop.
Aan de andere kant van het pad én de weg staat steen 674 L eveneens hoog. Hier klimt Tom mee naar toe.
Het is ons laatste stenenpaar voor vandaag, we lopen nu naar het hotel toe en zullen 's avonds Monschau nog bezoeken.

---

Het Reichensteiner Viadukt is een restant van de Vennbahn, vandaag de dag een fietspad. Best een indrukwekkend bouwwerk. Aan de westzijde zou steen 675-A moeten staan, aan de oostzijde 674-B. Met de sneeuw is het beide geen doen. Gelukkig levert ons bezoek op 24 oktober 2024 wel enkele mooie winterse plaatjes op. In de toekomst zal ik in het volgende gedeelte de grens verder in zuidelijke richting gaan beschrijven.